ایران زانتا: در روزهایی به سر می بریم که جهان در انتظار بازگشایی جامی دیگر از پُرهیاهوترین فستیوال ورزشی جهان است و در روزهای متصل به برگزاری جام جهانی بسیاری از رخدادهای سیاسی و اقتصادی و اجتماعی و فرهنگی تحت تاثیر «جام جهانی فوتبال» قرار می گیرد.


به گزارش ایران زانتا، در این بین برخی از شخصیت ها و رسانه ها همچون همیشه از فرصت ممکن سوء استفاده کرده و به دنبال به صدا درآوردن طبل هیاهو و ایجاد بازارگرمی برای جذب مشتری هستند. افراد غیر فوتبالی ناگهان شیفته این ورزش می شوند، رسانه های سیاسی ردای فوتبال به تن می کنند، خوانندگانی با صدای نکره آوازی برای فوتبال سر می دهند و سیاسیون مجلس به شکلی تاسف برانگیز برای حضور در روسیه، صف می کشند! در این میان «سرود تیم ملی فوتبال ایران» یکی از بهانه ها برای امرار معاش برخی می شود و خوانندگانی رسوا شده سودای خواندن برای ملی پوشان دوست داشتنی تیم ملی فوتبال ایران را در سر می پرورانند. «تتلو» با سابقه ای کاملا مشخص برای همگان ادعای خوانندگی از نوع ملی می کند. روزنامه ای وابسته به نهادی امدادرسان بعد از مدت ها بی خاصیتی چند روزی به هواهای مختلفی مانند سرود تیم ملی و برنامه دورهمی، ادعای شهروند بودن می کند و با دروغ پردازی و ژست نقادی به دنبال مشتری های موقتی است و …



اما «بهزاد عبدی»؛ آهنگساز تحصیل کرده در زمینه موسیقی که آثار قابل توجه ای در کارنامه دارد، فردی است که قابلیت نظر دادن درباره رشته تخصصی «موسیقی» را دارد. این آهنگساز طی گفت و گو با خبرگزاری ایسنا در خصوص سرود رسمی تیم ملی فوتبال ایران در جام‌ جهانی ۲۰۱۸ روسیه (قطعه «۱۱ ستاره» به آهنگسازی بابک زرین و صدای سالار عقیلی)، تاکید می‌ کند: این سرود رسمی است و باید خصوصیات رسمی بودن را داشته باشد. این آهنگساز ادامه می‌دهد: من این کار را به عنوان یک اثر هنری قابل قبول می‌ دانم. زمانی سرودی رسمی است که نمی‌ توانیم آن را در مجالس پخش کنیم و مردم لذت ببرند، این سرودها دلیلی ندارد که حتما هیجان ایجاد کنند. مرغ سحر به نظر شما کار باهیجانی است؟ نه نیست! اما وقتی آن را می‌ خوانند، مردم می‌ ایستند. برای من این سرود هیجان دارد. این موضوع شخصی است، ممکن است عده‌ ای به هیجان بیایند و عده‌ ای نه!


بهزاد عبدی مثالی می زند و عنوان می کند: «ممکن است مردم با اثری که به عنوان مثال آقای تتلو خوانده، ارتباط بیشتری بگیرند. اما آیا این اثر می‌ تواند سرود رسمی مجموعه مهمی مانند فدراسیون فوتبال باشد؟»


این آهنگساز که سیمرغ بلورین فجر را هم در کارنامه دارد، در پاسخ به پرسشی که به مقایسه این اثر با آنچه در جهان رخ می‌ دهد و سرودهای رسمی جام‌ جهانی که خواننده‌ های پاپ شناخته‌ شده در جهان، آن‌ ها را خوانده‌اند، اظهار می‌ کند: ما که نمی‌ توانیم بگوییم این سرود اصلا هیجان ندارد، این افراد ژانر و سبک خودشان را دارند اما ما نمی‌ توانیم در آن وادی کار کنیم، آن‌ ها در این زمینه خیلی بهتر از ما کار کرده‌ اند. ما باید کار خودمان را انجام بدهیم. عبدی همچنین بیان می‌کند: آهنگسازی است که ذوق خوبی دارد و اثرش را که کار شادی است، به تیم ملی تقدیم می‌ کند. مردم هم اثر او را دوست دارند. هدف کار او نیز هیجان‌ زایی است و در برنامه او بوده که مردم شاد شوند. اما سرود رسمی تیم ملی باید یک اثر فاخر باشد. این آهنگساز با این حال تایید می‌ کند: این حرف قابل قبول است که یک سرود رسمی داشته باشیم و در کنار آن ترانه‌ هایی داشته باشیم که شور و هیجان داشته باشند. می‌ شود این موضوع را به فدراسیون پیشنهاد داد.



بهزاد عبدی این سرود را مانند «لباس رسمی» فدراسیون فوتبال می‌ داند و می‌ گوید: این کار از نظر هنری هیچ اشکالی ندارد؛ اینکه به درد جام‌ جهانی می‌ خورد یا نه، بحث افرادی است که روانشناسی هنری می‌ دانند. این آهنگساز اظهار می‌ کند: به این می‌ ماند که در یک مجلس رسمی، تی‌ شرت بپوشی چون مردم تو را اینگونه بیشتر دوست دارند. سرود رسمی، لباس (رسمی) یک مجموعه است و باید فاخر باشد. با لباس رسمی نمی‌ شود فوتبال بازی کرد اما در مراسم (رسمی) فوتبال می‌ شود شرکت کرد.


عبدی با بیان اینکه «ممکن است جامعه این سرود را طرد کند اما نمی‌ توانیم بگوییم بد است»، می‌گوید: ممکن است برخی بگویند این سرود به درد فوتبال نمی‌ خورد، اما این اثر کار خودش را می‌کند. اینکه مردم با آن بلند شوند و تلویزیون را بغل کنند، در هر کار رسمی‌ ای رخ نمی‌ دهد.


او همچنین درباره اینکه گفته می‌شود این اثر همانند آثار پیشین سالار عقیلی است و به قطعه‌ هایی مانند «معمای شاه» شبیه است، اظهار می‌ کند: اثر باید مجرد بررسی شود. در نظر داشته باشیم دوستانی که سفارش دادند، با توجه به پیش‌ زمینه‌ ای که از آقای عقیلی و آقای زرین داشتند، این سفارش را دادند. اگر به فؤاد حجازی یا آهنگساز دیگری سفارش می‌ دادند، اثر دیگری از آب درمی‌ آمد و امضای او را داشت. این آهنگساز ادامه می‌دهد: اگر این امضا مورد پسند عده‌ای نیست یا تکراری است، مشکل آهنگساز نیست.


عبدی تاکید می‌ کند: ما باید نگاهمان را از نگاه سلیقه‌ای بیرون بیاوریم و بپذیریم سرود رسمی، رسمی بودن خودش را دارد. گاهی اثری هارمونی یا شعر غلط و بدی دارد، آن‌ وقت می‌توانیم بگوییم این اثر را نمی‌ پسندیم، اما عده‌ ای که شناخت کافی از موسیقی ندارند، می‌ گویند کار مزخرف است.

برچسب ها

تمامی حقوق مطالب برای ایران زانتا محفوظ است و هرگونه کپی برداری بدون ذکر منبع ممنوع می باشد.